Geschiedsvervalsing in het Briels Historisch Museum?

“Wie zijn verleden niet kent, begrijpt zijn heden niet”, oreerde burgemeester P. de Jong van de gemeente Westvoorne bij de overdracht in bruikleen van oud drinkgerei aan het Historisch Museum van Brielle. De heren en één dame waren daarbij gehuld in textiel uit de Brielse 1 April verkleedkist om de overdracht van het glaswerk tot een indrukwekkend persmomentje te verheffen. Jammer dat het Sinterklaasjournaal niet werd gehaald. Want wat is besturen van een gemeente door de vroedschap heden ten dage? Een lolletje, nietwaar. “Men dronk een glas, men deed een plas en lieten de zaken zoals het was”.

Nu moet de Mus bekennen dat zij met goede redenen niet in staat is het Briels Historisch Museum te bezoeken teneinde kennis te nemen van het zaalbord bij de vitrine waarin de glazen staan opgesteld. “Helemaal op hun plaats”, zo verhaalt de verslaggever van de Brielse Courant. “Op een paar glazen staat ook de naam van een gecommitteerde ingeland”, zo meldt het blad. Welke naam wordt niet vermeld, maar de Mus heeft zo haar vermoedens.
Jammer dat in het verslag zo weinig wordt verteld over de herkomst van de glazen, anders dan dat bestuurders vroeger hielden van een stevige borrel. En dat al vanaf 1742 toen de Generale Dijkage van Voorne (zeg maar het waterschap) de Koepel Zeeburg, gelegen op een duintop langs de Brielse Maas, in gebruik nam als vergaderruimte. Daar aanschouwden de heren vanuit de hoogte hun grootste vijand, de woedende zee boven de maasvlakte waar zóveel schepen vergingen, dat de gemeente Westvoorne nu denkt aan een profijtelijk wrakkenmuseum in het Oostvoornse Meer, want men blijft koopman. Dat de aanblik van de woeste vijand noodde to stevig glas is logisch, want hoe beveilig je met zo weinig mogelijke dukaten je eigendommen. De koepel Zeeburg werd in 1942 (Tweede Wereldoorlog) door de Duitse bezetter gesloopt omdat hij de kanonnen tegen een inval van onze bevrijders in de weg stond.

Sneuvelden de antieke glazen onder de sloopkogel? Nee, ze werden geconfiskeerd door de grootste grondbezitter van Voorne die sympathiseerde met de Duitse bezetters. De oorlogsbuit werd na beëindiging van de Tweede Wereldoorlog geschonken aan de gemeente Rockanje, waar ze lange tijd de burgemeesterskamer sierden. Of er daar nog uit gedronken werd? Wie zal het zeggen. Feit is dat de glazen het huidige bestuur van de gemeente Westvoorne in de weg stonden. Als hete aardappels werden ze doorgeschoven naar de namaak Koepel Zeeburg aan de Stationsweg in Oostvoorne en nu dus naar het Historisch Museum.

Waarom werden de glazen eigenlijk niet geschonken? Dan ben je er toch definitief vanaf. Of staat er soms in de schenkingsakte dat de gemeente of haar rechtsopvolgers de glazen niet mogen vervreemden? De nazaten van de schenker hanteren hun servituten streng, als het hen zo uitkomt.

(Men leze in het archief van www. nieuwsmus.nl “Hoe de familie Van Hoey Smith verweven raakte met de historie van Voorne”).

Natuurmonumenten en asfalt

De volledige naam van “Natuurmonumenten” was vroeger: “de Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten” , opgericht ter bescherming van de natuur die al aan het begin van deze eeuw door de klauwen van grijpgrage overheden werd bedreigd. Het lijkt er op dat het huidige Natuurmonumenten er voornamelijk op uit is om geld te verzamelen. Waarvoor? “Om de natuur te behouden”, zegt de club nu. Om de managers van Natuurmonumenten aan het werk te houden” meent de Mus te kunnen concluderen.
Enige jaren geleden ontving Natuurmonumenten een godsvermogen aan Europees subsidiegeld om Voorne’s Duin te redden. Een aannemer ging aan het werk met kettingzagen en bulldozers met als resultaat het afgraven van de kostbare kruidlaag en het uitroeien van de grootste populatie in Europa van de nauwe korfslak met als blijvend gevolg dat het vermaarde Voorne’s Duin thans in een deplorabele situatie verkeert. De landelijke, provinciale en gemeentelijke overheden doen hun uiterste best om die deplorabele staat te vervolmaken. Denkt u aan de kolencentrales, de vergunningen daarvoor, de strandhuisjes, carbidschieten, trekkertrek wedstrijden voor 4-wheel aangedreven SUV’s etc. etc. Dit alles met instemming van Natuurmonumenten, die met een stapel servituten in de la toezicht moet houden op het herstel en het voortbestaan van een Natura 2000 gebied.
“Natuurmonumenten maakt zich sterk voor het toegankelijk maken van natuurgebieden voor iedereen…”, schrijft de organisatie aan de gemeente Westvoorne in een brief van 28 september 2017. Dat blijkt maar weer uit het bovenstaande.

De natuur mag niet meer bestaan om zichzelf. Nee, de natuur moet kapitaal opleveren voor het bedrijfsleven en genot voor de misbruikers te paard, te racefiets, te mountainbike en met de SUV. Lijdt de natuur daaronder? Natuurlijk!. Natuur gedijdt bij rust, natuur gedijdt in zichzelf en mensen kunnen er met respect te voet door heen gaan over de gras- en zandpaden slingerend door Voorne’s Duin. Ooit heeft Natuurmonumenten de gemeente Westvoorne toestemming gegeven voor een schelpenpad door het gemeenteduin. Vooruitlopend op de boulevard heeft de gemeente in strijd met alle regels dat schelpenpad alvast geasfalteerd. In de genoemde brief sputtert Natuurmonumenten een beetje tegen, maar zegt in juridische zin geen gronden te zien om het asfaltpad te laten verwijderen.

Vanwaar toch die coulance? De gemeente Westvoorne wil het onderhoud van het gemeenteduin overdragen aan Natuurmonumenten. Daaraan hangt een zak met geld: jaarlijks zo’n € 60.000. Zo ziet de geachte lezer maar weer: wiens brood men eet, wiens woord men spreekt.

Er kwam een muis uit mijn huis en onder studenten slaat de schurft toe

De Mus moest nog even wat maaiwerk afmaken. Het was een mooie dag. Dus installeerde zij haar bezoek met een versnapering op de stoep bij de voordeur. Na gedane arbeid zette ook de Mus zich bij haar gezelschap.
“Waarom zitten jullie eigenlijk met de deur dicht”, vroeg ze.
“Er kwam een muis uit je huis”, antwoordde de visite.
Nu is de Mus veel gewend bij het wonen te plattelande. Muizen in huis is een bekend verschijnsel. En als voorzitter van de eigen faunabeheerseenheid ontwaakt bij geritsel haar jachtlust en bestrijdt zij dit verschijnsel tot dusverre te vuur en te zwaard met redelijk resultaat. Dat muizen in en uit lopen door de voordeur is nieuw.

Alleen de laatste tijd verloopt de jacht inderdaad wat moeizamer. In vroeger jaren kwam een vertegenwoordiger van de gemeente jaarlijks een zak bestrijdingsmiddel met een hoog gehalte aan werkzame stof aanreiken. Zeer effectief. De muizenkorrels die je tegenwoordig moet aanschaffen tegen een gepeperd prijsje dienen meer als bijvoedering. De muizen eten er lekker van en lijken te groeien als kool om van de voortplanting nog maar te zwijgen.
Van overheidswege is bepaald dat het percentage giftige stoffen in muizen- en rattendood sterk moest verminderen. Dit vanwege de roofvogels die dood uit de lucht vallen na het opvreten van vergiftigde muizen. Dat is inderdaad een hinderlijk bijverschijnsel. Want wat is nou mooier dan een biddende buizerd in de lucht. Maar het vervelende is dat die buizerd niet alleen muizen en ratten vangt, maar ook fazantjes en jonge haasjes. Dat vinden de jagers weer niet leuk. Zodat, aldus een rapportage van het Centraal Planbureau voor de Leefomgeving het jagersvolk nu zelf de predatie van roofvogels ter hand neemt, met gif of hagel. Tel uit je winst dus.
De zwarte rat, eeuwen geleden de verspreider van de pest en om die reden in West-Europa bijna uitgeroeid, waart inmiddels al weer rond in het Rotterdamse havengebied. Wanneer steken ze over naar bewoond gebied. En kunnen we dan hier weer de pest krijgen?

De Mus komt er op omdat onder studenten nu en dan schurft wordt aangetroffen. Schurft, een nagenoeg uitgeroeide ziekte van armoe en vervuiling. Komt de geachte lezer wel eens in studentenhuisvesting op bezoek?
Mus wél. Je kunt er niet van vloer eten, laat staan van het aanrecht. Vuilniszakken staan te stinken in openbare ruimten. De spinazie plakt aan het plafond. Echt waar. En nu is, weliswaar nog op bescheiden schaal, de schurft opgedoken onder studenten. De jongens en meisjes volgen braaf de instructies van Groen Links en wassen in de gemeenschappelijke wasmachines op 15º. Daar kunnen de schurftmijten heel goed tegen.
U leest er nog niets over in de krant. Maar tegenwoordig komt schurft in de beste families voor. Genezing is niet eenvoudig. Patiºnten moeten zich van top tot teen insmeren met een stinkende zalf, het beddengoed wassen op 90º en lijfgoed op tenminste 60º. En de moeilijkste opdracht: reinheid betrachten opdat de schurft niet opnieuw gangetjes in je huid graaft en een ondraaglijke jeuk veroorzaakt.
Reinheidbeheerseenheden? Overheid, verzin een list om de gevolgen van uw maatregelen te bestrijden.