Paradijs

Het paradijs van mijn jonge jaren wordt verkocht. De grote uitverkoop van de gemeente Westvoorne raakt nu ook Duinrand 18. Het gaat van de hand voor € 296.000. Eigenlijk bestond het paradijs al niet meer toen aan het einde van de jaren ’80 van de vorige eeuw de oude boerenbehuizing met houten zomerhuisjes werd vervangen door een bungalow. Sindsdien heb ik de plek niet meer bezocht en geprobeerd de droom te behouden.

Als jonge moeder woonde ik met twee kindertjes in een zomerhuisje. Niet dat het in de winter mocht, maar ook toen al stelde het handhavingsbeleid van de toenmalige gemeente Rockanje niets voor. Want als er in de winter gecontroleerd zou worden op nachtelijke slaappartijen kwam er een mannetje tegen een kleine vergoeding waarschuwen en verkaste ik met mijn meisjes in de nachtelijke uren naar bedden in het woonhuis. Om, zodra de kust weer veilig was, terug te verhuizen naar het zomerhuisje met het potkacheltje en zijn roodgloeiende buikje. De kindertjes speelden in het zand, ik schreef, of redde mijn kat uit de strikken van de jachtopziener. Ik beken: het dier vrat zeldzame vogeltjes en vooral kleine konijntjes. Mea culpa, mea maxima culpa. En bijna dagelijks trok ik de kinderwagen over de paden door het toen nog mulle zand van Voorne’s Duin. Brede water, bij de Zwarte Hoogte door het buitenduin naar het strand. De bunkers uit de Tweede Wereldoorlog lagen nog aan de voet het duin, nu in zee verdwenen. Na berichten in de Nieuwe Brielsche Courant over een enge man in het duin nam ik onder het matrasje van de kinderwagen het broodmes mee. De enge man heb ik nooit ontmoet. ’s Nachts luisterde ik naar het heien van de palen voor de Haringvlietkering.
Omdat ik al een beetje op de duinheks begon te lijken op vrijdagmiddag naar de kapper in Rockanje. Vrijdagsavonds kwam pappa thuis als hij in het weekend niet hoefde te werken en dan wil je er toch een beetje uitzien.

Ik raakte thuis in Rockanje en wel zo hecht dat ik bij afwezigheid van mijn gastheer en gastvrouw de kippen voerde, de eieren raapte en de geiten molk. Een was een kreng die altijd probeerde het emmertje melk om te trappen als zij uitgemolken was. De kinderen blij als moeders niet tierend uit het geitenhok kwam. “Voorbij, o en voor goed voorbij”, naar de dichter Bloem. U weet wel die van de strofen : “Altijd november, altijd regen / Altijd dit lege hart, altijd”.

Het sprookje is uit. Het paradijs is een definitieve woonlocatie geworden. De erfpacht kon worden afgekocht, omdat, zo staat in het collegebesluit, de gemeente toch niets met de grond kan. En met de bodem van de gemeentelijke schatkist in zicht: dan maar te gelden gemaakt. Dat dit zo maar kan begrijpt de Mus niet. Ooit heeft de gemeente de grond geschonken gekregen van de socialistische familie Lycklema à Nyenholt op voorwaarde dat de grond altijd publiek eigendom zou blijven en alleen maar in erfpacht mocht worden uitgegeven. Ach, het historisch besef van het gemeentebestuur mag heden ten dage rudimentair genoemd worden. Vandaar natuurlijk dat in Westvoorne het carbidschieten tot gemeentelijk erfgoed wordt verheven.

“Samen Doen”: moeilijker dan je denkt

Samen doen, wat klinkt dat gezellig. “Zullen we dat samen doen?” zei de Mus vroeger wel eens tegen kinderen en later kleinkinderen. Een leuk projectje als tafel dekken, afwassen, blad harken, noemt u maar op. En voor je het wist was het een chaos. Dat heeft de gemeente nu ook. Daar kwam ook het project “Samen doen”. Burgers konden ideeën lozen en als het gemeente bestuur er wat in zag mochten de burgers het met vrijwilligerswerk op poten zetten, plus een subsidie en de zegen van de overheid. Nou, zo werkt het dus niet. De lokale burgerkrachten zijn toch wat minder daadkrachtig dan verwacht mocht worden. De participatiepudding zakte ineen. En de meeste projecten mislukten deerlijk.

De gemeente gaat dus het participatiebeleid door ontwikkelen “van burgerparticipatie naar overheidsparticipatie”. Er komt in de woorden van de hedendaagse welzijnscommunicatie een “centraal portaal” met een “toolkit” en er moet geld komen voor de opleiding van personeel. Want burgers, lieve mensen hoor, denken dat het met overheidsgeld leuk ondernemen is, alleen veel kaas hebben ze er niet van gegeten. Sterker nog, de burger heeft het vertrouwen van de overheid intussen lelijk beschaamd.

Zie het paradepaardje van de happy few van Oostvoorne, de Koepel Zeeburg. Tonnen overheidsgeld is er aan gespendeerd, maar het betonnen kolosje blijft een geld vretende sta in de weg aan de Stationsweg, of hoe het daar mag heten. Weinigen hebben er behoefte aan. Er is wel weer een nieuwe huurder gevonden, een serviceclub. Dat is meestal een verzameling heren die onder de naam van Rotary of Kiwani o.i.d. op gezette tijden bij elkaar komt om de wereldproblemen te bespreken en hun eigen zaken te regelen. Het is de Mus ter ore gekomen dat onze burgemeester ook graag bij zo’n club wil horen. Hij moet er voor uitgenodigd worden. Die serviceclub heeft, ongetwijfeld met geld uit gemeenschapskas, een stichting opgericht. En geachte lezers ze gaan in de Koepel de gordijnen ophangen en in ruil daarvoor betalen ze in het eerste jaar geen huur. De gemeente zucht al bij voorbaat: Ër moet rekening mee worden gehouden dat de stichting niet aan zijn verplichtingen kan voldoen.”

Ook het Oude Raethuys in Oostvoorne heeft een zware pijp gerookt. De burgerparticipant wil zijn geld terug omdat de Oostvoornaars geen belangstelling hadden in zijn handel. Intussen is er wel schade aangericht aan de oude beuken op het pleintje naast het oude gemeentehuis door de aanleg van een speeltuin.
“Doe het niet, dan gaan de beuken dood” riepen verstandige burgers nog. Maar alleen als je in Westvoorne participeert in idiote plannen wordt je gehoord. De kosten om de beuken, indien mogelijk, te redden: € 8.819.
Beuken krijgen het bij dit gemeentebestuur wel voor hun wortels. Bij de oude school aan de Strypsedijk In Tinte is al een gezonde beuk gesneuveld om de winkelpui in de zijgevel goed zichtbaar te maken. Een kastanje op het achterpleintje van de school is al op sterven na dood. De Mus is benieuwd wanneer de gemeente ook de stekker uit dit voorbeeld van burgerparticipatie trekt.

Gesjoemel in Westvoorne

Het Westvoornse CDA-raadslid Vriend vroeg in een commissievergadering waarom op de gemeentelijke site al gedurende anderhalve maand de openbare collegebesluiten niet werden gepubliceerd. Nieuwsmus heeft daar wel een antwoord op. Sommige openbare collegebesluiten houdt het college van benw liever voor zichzelf. Waarom? Omdat in de besluiten dingen staan die het college niet gaarne naar buiten brengt. Er worden voorstellen aangenomen die je van nette, betrouwbare bestuurders niet verwacht. Het is, zeg maar, een vorm van creatief boekhouden maar dan met de wet- en regelgeving. Bij tijd en wijle vallen de Mus de klompen uit door de onbeschaamdheid waarmee plannen worden doorgedreven die met de bestaande wet- en regelgeving in de hand helemaal niet kunnen.

In een van mijn stukjes getiteld “BenW Van Westvoorne gaan van kiet” verhaalde ik in januari over de twee en misschien wel vijf recreatiewoningen aan de Vogelenzangweg in Tinte. Dat moet het college in het verkeerde keelgat zijn geschoten, want prompt verdween de gehele besluitenlijst d.d. 27-12-2016 met het onderwerp “Principeverzoek De Tinteling” van de gemeentelijke site. Hij staat er nu weer op, maar zonder het genoemde item. De medewerking aan het bouwen van recreatiewoningen in Strypse Wetering is tegen het provinciale beleid dat verstening van het buitengebied van Westvoorne wil voorkomen. De Mus werd voor leugenaar gezet, maar door lange ervaring in de journalistiekwijs geworden printte de Mus het collegestuk. Aan wie het wil kan ik het toesturen.
Nog zo’n vreemd zaakje waarin benw handelen in strijd met het provinciale beleid en tegen de zin van de LTO. Dat is de voorgenomen caravanstalling aan de Konneweg in het glastuinbouwintensiveringsgebied in Tinte. Benw gaan dus wel de teelt van heel vreemd gewas mogelijk maken. In de vergunningaanvraag voor een “daglichtkas” wordt uiteraard niet gerept van de caravans. In de besluitenlijst van 18-10-2016 kunt u het hele opzetje lezen hoe de provincie wordt misleid. Eerst werd vergunning verleend voor een instructiekas met 69 parkeerplaatsen. In januari kwam de bijna 3 ha. “daglichtkas” in de gemeentelijke aankondiging. Kassen horen in het gebied, daarvoor kan de WABOvergunning niet worden geweigerd. Wat er echt gebeurt wordt natuurlijk niet aan de grote klok gehangen.

Waar kan de Mus het nog meer over hebben. Nog eentje dan? Bij het plan om een gedeelte van Voorne’s Duin onder beschermd stads en dorpsgezicht te plaatsen ontstond grote opschudding onder de huiseigenaren in het aangewezen gebied. De wethouder voerde gesprekken met een aantal eigenaren en meldde in de gemeenteraad dat de gesprekken prettig verlopen waren en dat de betrokkenen akkoord waren. Daar klonk het woord “leugen” van de publieke tribune. Het publieke tumult leidde tot afstemming van het voorstel door de raad en tot een onderzoek naar de handelwijze van de wethouder Bollenboos van de Partij Westvoorne. In een collegebesluit van 17-1-2017 wordt de kwestie afgehandeld. Over het onderzoek naar de handelwijze van de wethouder wordt gemeld dat daarover een brief naar de raad zal worden gestuurd. De Mus, nieuwsgierig als het vogeltje is, liep even de lijst van ingekomen stukken voor de komende raadsvergadering na, geen brief. Misschien vertrouwelijk verstuurd. Mag het voetvolk niet weten of de wethouder heeft gejokt?

De Mus heeft alweer 520 woorden getikt en ik kan er nog wel 500 aan toevoegen met missers van het college. Wellicht een volgende keer