Weduwesluier

Toen van de twee nieuwsmussen de mannetjesmus doodging bleef de vrouwtjesmus vertwijfeld achter. “Het leven gaat door”, riep iedereen. En tot mijn verbazing bleef ik inderdaad in leven. Zelfs mijn paspoort verliep. Naar het raadhuis dus voor een nieuwe. En wat je dan gebeurt?

Ruim zestig jaar geleden, om precies te zijn in augustus 1956, gingen de twee mussen naar het Haagse stadhuis om weer naar buiten te komen als het echtpaar Edzes-van Loon. In dat jaar was ook de huwelijkswetgeving gemoderniseerd. De vrouw werd handelingsbekwaam, de man bepaalde niet meer eigenmachtig de echtelijke woonplaats, ging niet meer alleen over de kinderen, maar moest dat voortaan in overleg met zijn echtgenote doen. Sterker nog, bij de huwelijkssluiting hoefde de vrouw niet meer te beloven dat zij haar man altijd zou gehoorzamen, ze mocht zelfs eigenstandig een nieuwe pannenset kopen. Deze nieuwe formuleringen viel vele aanstaande echtgenoten te zwaar. Je kon in een overgangsperiode ook nog kiezen voor het oude huwelijksformulier, dus inclusief gehoorzaamheid. (Dit gebeurde nog maar zestig jaar geleden in ons zo zogenaamd vooruitstrevende landje.)
De vrouwtjesmus besloot, hoe lief zij de mannetjesmus ook had, dat gehoorzaamheid in een gelijkwaardige verhouding toch wat te ver ging. Het nieuwe huwelijksformulier dus. Maar één ding bleef toch gelijk. Juffrouw Van Loon werd geen mevrouw Van Loon maar mevrouw Edzes-van Loon. En zo kenden velen haar ook. Toen de roep om het behoud van de meisjesnaam in het huwelijk in de zeventiger jaren van de vorige eeuw steeds sterker werd kwam er een kleine wijziging, het werd Van Loon e.v. (echtgenote van) Edzes. In mijn studietijd door mijn mede-studenten vertaald in Van Loon, eigendom van Edzes.

En wees nou een eerlijk, is er in deze tijd van de boerkini-onlusten zoveel veranderd aan de positie van de Nederlandse gehuwde vrouw? Jarenlang moest de echtgenoot de inkomsten van zijn vrouw opgeven op zijn aangiftebiljet. Als een vorm van schijnemancipatie kreeg de vrouw later een eigen, op roze WC-papier gedrukt, aangiftebiljet waarvan de einduitkomst toch weer opgeteld werd bij dat van haar man. Sterker nog, vrouwen die in die tijd hun echtgenoot verloren, werden van dit “gelijkheidsstreven” van de overheid de dupe. De weduwe- en wezenuitkering werd gehalveerd, omdat de weduwnaar ook aanspraak moest kunnen maken op een uitkering bij het verlies van zijn vrouw. En dat in een tijd dat voornamelijk de man het inkomen verdien de en daarmee vrouw en kinderen onderhield.

Goed, terugkomend op dat nieuwe paspoort van de vrouwtjesmus. Daar staat nu op Van Loon, w.v. Edzes. Waarmee de vrouwtjesmus namens de overheid de weduwesluier kreeg uitgereikt. Ik denk dat ik maar een boerkini ga kopen.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *