Fanfare

Zaterdagmiddag. Wat krijgen we nou. Geroffel op de dijk. De Mus naar buiten en kijk daar loopt de Volharding al roffelend richting dorp. O ja, Sinterklaas voor het eerst in de oude christelijke school. Dat had Abraham Kuiper nooit kunnen bedenken, zo’n roomse renegaat in zijn gereformeerde bolwerk. Maar eerst in de dorpskern van Tinte de ontvangst van Sinterklaas bij de Môluk, anders zou het dorp er niks van meekrijgen.
Een half uurtje later weer muziek. De fanfare speelt een sinterklaasmedley: Zwarte Piet zo zwart als roet, met een ketting aan zijn voet enz. enz. “Nou die durven” vond Mus. Daar was de Sint al, staande achterop de kleinste kiepkar van Tinte met naast zich een witte Piet, die bij nadere beschouwing de burgemeester bleek te zijn.
Daarachter de sliert kinderen, papa’s en mama’s, opa’s en oma’s, een bakfiets en andere belangstellenden. Het deed de Mus denken aan haar kindertijd toen ze lang geleden op de Paul Krugerlaan in Den Haag Sinterklaas en Zwarte Piet in een landauer voorbij zag trekken. En de huiver die haar bekroop bij het zien van die enge Zwarte Piet die je zo maar mee kon nemen naar Spanje.

Maar dat sprookje is uit. Die tijden zijn voorbij. Pieten zijn slimme kereltjes geworden die de Sint en die stijve klaas van een burgemeester in hun eigen sop laten gaar koken. Pieten kiezen hun eigen weg. Ze verstoppen zich in het torentje van de school en doen dan net of ze er niet uit kunnen komen. Kinderen lachen natuurlijk. En dan die keer – Piet heeft het uit de mond van de HoofdPiet zelve – dat ze echt bijna niet in Tinte waren aangekomen. Ze wilden eens met een klein motorbootje. Ging prima tot ze in een fuik vastliepen en niet meer verder konden. Het net zat in de schroef. Wat te doen? In het water stappen kon niet want dan kom je er als witte Piet uit. Een buurman kwam naar buiten. Hij zag het fleurige stelletje in het bootje, zwaaide en ging weer naar binnen. Een buurvrouw begreep het beter en kwam met een schaar om de schroef los te knippen. De Pieten zagen de mijter van de Sint al over de weg voorbij komen. Bevrijd stoven over het water Sint achterna. De Volharding speelde al toen de Pieten ter hoogte van Lugtenburg uit de sloot stegen. Mooie stunt. Gejuich. En daarna op weg naar de Odiaan.
Voorbij, voorgoed voorbij. Het leek of alles hetzelfde was, maar nee. Vroeger was de kinderstoet groter. Nu waren de volwassenen in de meerderheid. En die geloven niet in Sinterklaas.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *