Haringvlietdam

Open monumentendag ook voor de kraan van Nederland: de Haringvlietsluizen. De Mus heeft vanaf het einde van de vijftiger jaren heipaal voor heipaal de zeebodem in horen gaan. In de stilte van toen droeg het geluid ver. Mus woonde in die tijd clandestien in een zomerhuisje in het duingebied van Rockanje. Toen Voorne’s Duin nog geen Natura 2000 gebied was maar wel veel mooier.
In die tijd was de aanleg van de Haringvlietdam met de sluizen een attractie van de eerste orde. De Oosterscheldedam kwam veel later en om eerlijk te zijn vindt Mus de Haringvlietdam – minder bevochten – veel mooier.
Tijdens de aanleg werd er in een houten gebouwtje aan de haven van Hellevoetsluis voorlichting gegeven over de vordering van de werkzaamheden. Omdat het sluiten van het eerste echte zeegat in Nederland een unicum was trok het veel bezoekers ook uit het buitenland. Zelfs de Russen kwamen de kunst afkijken. Zo ook de familie Mus die hun bezoekers naar Hellevoetsluis loodsten.

Het geviel dat in die tijd dat wij net verhuisd waren en pappa Mus, die prachtig kon schrijven maar verder wel twee linkerhanden had, uit kosten overwegingen zelf de gordijnrails ophing. Dat gepaard met stevige “gvd’s” als er weer iets naar beneden viel. Mijn oudste dochter van drie hoorde het aan.
Uiteraard ging ook aan haar de aanleg van de Haringvlietdam niet voorbij. Met grote ogen keek ze naar de film waarop een reusachtige grijper basaltblokken in zee stortte met veel geweld van hoog opspattend water. Indachtig haar vader klonk ineens haar heldere stemmetje: “gvd”. Even viel er een stilte. Toen klonk ineens achter ons gefluister. De aanwezige Russen werden geïnformeerd over het incident. Een bulderend gelach steeg op. Voor Mus zijn het onvergetelijke momenten geworden. Onverbrekelijk verbonden met het Haringvliet.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *