Vakantie, of de band tussen Westvoorne en Ermelo

Na vele jaren is de Mus weer eens op vakantie geweest. Naar Ermelo. Naast de deur concludeert u. Niets is minder waar. Mijn Ermelo lag in het nationale park Gaia van Portugal. Je mocht er, als je durfde, met de auto in. Mijn kleinzoon reed, we volgden het spoor van de wolf en zo belandden wij, geheel per ongeluk, in Ermelo, langs een weggetje van misschien 2 meter breed en steil omhoog. Dat Ermelo heeft geschiedenis geschreven. De eerste bisschop van Portugal, Dom Bento, bleek er te zijn geboren en als pastoor wonderen te hebben verricht. Te zijner ere was er in de 11/de eeuw een kerkje gebouwd. “So what”, vraagt u zich af. Dom Bento bezette de eerste bisschopszetel van de Rooms-Katholieke kerk buiten Rome in de Portugese stad Braga, alwaar uiteraard een grote Dom Bento basiliek uit de 11-de/12-eeuw, een indrukwekkende klomp graniet.
Nee, dan dat kapelletje in Ermelo, tegen een rots geplakt met in de diepte rivier de Douro (spreek uit dauroe). Daar stond – een meter hoog – het beeld van Dom Bento met, aan zijn uitgestoken zegenende hand, zijn bolhoedje. Gelovigen kusten het bolletje. Heel kleine kindjes kregen het even op hun bolletje.
Wat maakte dat kapelletje voor de Mus nu zo bijzonder? Het was gebouwd door de Cistercienser monniken en meteen kreeg Mus een beetje heimwee naar haar nederige woninkje aan de Peltsersdijk in Tinte, ook aangelegd door de Cisterciensers in de 11-de/12-de eeuw. Die kloosterorde moet toch een groot aantal civiele ingenieurs hebben geherbergd, bouwend voor de eeuwigheid.

Wat de dorpjes in en in de nabijheid van het nationaal park gemeen hebben met Westvoorne is overlast. Toen Mus, hongerig, nabij een eetgelegenheid wilde uitstappen, was er ineens een kudde wilde paarden met dezelfde intentie, eten. Gretig rukten ze de appeltjes en druiven van de overhangende takken in de wijn- en boomgaardjes, of graasden ze van de grond. Woedende dorpelingen, net als in Rockanje en Oostvoorne waar de reeën zich meer richten op rozenknoppen en ander eetbaar gewas uit de siertuinen. Twee parkwachters hadden het niet gemakkelijk met hun taak de beesten terug te geleiden naar het weinig grazige bergland. De Portugese verwensingen waren niet van de lucht en de toon loog er niet om.

Daarna, min of meer langs de Douro naar Porto waar de rivier breed uitmondt in de Atlantische Oceaan. Ook daar een grote basiliek voor de inmiddels heilig verklaarde Santo Bento. Met boven de ingang, u gelooft het niet, een enorm spandoek met een reclame voor onze nationale bierbrouwer Heineken. Weer thuis dus tussen de twee maisvlakten. Proost!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *