Sportzaal Tinte in nevelen gehuld

Sportzaal Tinte in nevelen gehuld.

Sinds juli 2022 staat er naast het verenigingsgebouw Tintestein een bord met de tekst :Wij mogen verder bouwen”, maar tot dusverre is er op de betonnen sokkel achter het oude verenigingsgebouw nog geen plank overeind gezet. Wat is er toch aan de hand? Op maandag 5 september jl. zou er in de commisssie Grondgebied nadere informatie worden gegeven door BenW naar aanleiding van een brief van het college aan de gemeenteraad gedateerd op 22 juli. In die brief valt te lezen dat boven een eerder krediet voor de bouw van de sportzaal van 276.000 euro nog eens een half miljoen zou worden gevoteerd. Dat wordt dus geen sportzaal met een zinken dak maar met een gouden.

De Mus was getriggerd en logde in op “Raad in beeld”. Direct na de opening van de vergadering deelde de voorzitter mee dat het onderwerp sportzaal Tintestein achter gesloten deuren behandeld zou worden in de commissie IZ/M en wel in aanwezigheid van de burgemeester die het in zijn portefeuille heeft. Fijn, zo’n rijke burgemeester, schoot er door het Mussenkopje. Maar zo zit het natuurlijk niet. Feit is dat buiten de ingewijden niemand wist hoeveel die sportzaal zou gaan kosten en dat blijkt nu een godsvermogen te zijn. Vanwaar die geheimzinnigheid. Als de gemeentegeld wil uitgeven dan moet de gemeenteraad daar in een openbare vergadering toestemming voor geven. Dat is in de herinnering van de Mus niet gebeurd. Wel is van de zomer in de Raad een krediet van 1 miljoen om gebouwen in de gemeente op te knappen. Zou daar het gouden dak voor de sportzaal ook bij gezeten hebben?

En dan te bedenken dat de sportzaal er allang zou hebben gestaan als het “burgerinitiatief” van de Westvoornse hotemetoten niet zo eigenwijs was geweest en had besloten dat de sportzaal achter de school zou worden gebouwd. Dat was volgens meerderen, waaronder de Mus, een betere ruimtelijke oplossing geweest. Het had gemakkelijk gekund, inclusief het behoud van de twee heilige kastanjebomen.
Maar nee. Het kon niet. Er zouden technische redenen zijn, het achteraanzien op de WC-raampjes moest gehandhaafd blijven enz. enz. En wat bleek uiteindelijk de werkelijke reden? Bij de rommelmarkt ten behoeve van het jaarlijkse Tintefeest moesten de kraampjes in een kring op het oude schoolplein kunnen staan. En voor zo’n futiliteit wordt het aanzien van een historische plek, die zijn wortels vindt in 1886, verpest.
Er is niets tegen burgerinitiatieven als ze iets toevoegen aan het geheel. Als het afbreuk doet aan het aanzien van een historische plek moet het gemeentebestuur ingrijpen. Per slot van rekening was het plan in strijd met de Wabo en met meerdere gemeentelijk voorschriften, bijvoorbeeld de bouwvoorschriften die de gemeente hanteert voor de bebouwde kom. Bebouwde kom? Ja, om zich er uit te redden verklaarde de gemeente bij de Raad van State dat zij de plek met twee stedelijke elementen als de voormalige “School met den Bijbel” en de Gereformeerde kerk beschouwde als bebouwde kom. Op grond van dat laatste argument is de bouwvergunning uiteindelijk verleend. Jammer dat de gemeente nooit de snelheid heeft willen beperken in deze bebouwde kom. Het waterschap wilde best, maar de gemeente vond het te duur.

PS daarna is nog drie jaar gesteggeld over het ontbreken van een fatsoenlijk welstandsadvies. De welstandscommissie, die het aanvankelijk maar niks vond, besloot na drie jaar dat het wel voldeed aan de bouwvoorschriften van het buitengebied.
Begrijpt u het nog?

Dorpsraad, ook in Tinte?

Dorpsraad, ook in Tinte?

Dezer dagen bezocht de Mus als inwoner van Tinte een bijeenkomst over de oprichting van een dorpsraad. Met een inwonertal van nog geen 250 inwoners sneeuwen de belangen van zo’n groepje gemakkelijk onder in het grotere geheel van de nieuwe gemeente Voorne ver van Zee. In feite kent de bestuurlijke regelgeving van Nederland het begrip “dorpsraad” niet. Het is geen politiek gebonden orgaan, er zijn dus geen verkiezingen. Een dorpsraad kan functioneren als stichting of als vereniging. Een stichting zou het eenvoudigst zijn.

Tegen het einde van de bijeenkomst stelde een aanwezige dat “wij een boerengemeenschap zijn”. Die opmerking zette de Mus aan het denken, want Tinte is natuurlijk al decennia lang geen boerengemeenschap meer en de Mus kan dat aantonen.
Toen het Musje 54 jaar geleden met haar gezin in Tinte neerstreek was het vlekje op de kaart inderdaad een nagenoeg zelfvoorzienende agrarisch gerichte gemeenschap met veel meer inwoners. Het dorpje had meerdere winkels, een slijterij annex een handel in onkruidbestrijdingsmiddelen van Klaas Vliegedood, Van Leeuwen fijne vleeswaren en aquariumbenodigdheden, bakker Van Egmond die iedere ochtend Tinte liet geuren naar versgebakken brood en die de fietsende leerlingen van de Rijksscholengemeenschap in Brielle in de middag van voedzame spoorkoeken voorzag, Van Rij de kruidenier, een melkboer die aan huis kwam, Van Roon de smid annex rijwielhandel, aannemer Stolk aan de Kade, twee timmerbedrijven van Biesheuvel en De Wit en niet te vergeten de vrachtwagens van Van Geest. Langs Kade en Collinslandsedijk vijf boerderijen: Nieuwland, de schaapjes van wethouder Kleinjan, Scheigrond, Timmer, nog één in de bocht van de Collinslandsedijk, ik ben de naam vergeten, hij liet de zesde klassertjes van de twee lagere scholen op zijn terrein kamperen voor een afscheidsavondje van hun schooltijd. Tot slot boer Spruyt, die als bijverdienste een kleine manege runde en Ola-ijsjes verkocht. Mijn twee dochters, die de openbare lagere school in Tinte frequenteerden mochten Spruyt gaarne bezoeken. In een krans om het dorp nog tal van boerderijen en kleine tuinders met een klein druivenkasje.
Ja, Tinte was in die tijd een levendige, nagenoeg zelfvoorzienende boerengemeenschap met in de zomer een avond feest voor de inwoners waarop de de boerenkapel van de Volharding de sterren van de hemel speelde.

Maar die tijden zijn voorbij. Tinte is nu een forenzendorpje zonder eigen voorzieningen. De Mus kan de boerenbedrijven binnen de grenzen van de buurtschap Tinte op de vingers van één hand tellen. Dat betekent dat de dorpsraad een breder belang heeft te vertegenwoordigen. Een stichting als dorpsraad lijkt de Mus weinig democratisch. Bestuurders zitten weliswaar maar vier tot acht jaar, maar een stichtingsbestuur vult zichzelf aan en er ontstaat al snel een clubje van ons kent ons. De Mus zou liever een dorpsraad als vereniging zien. Een vereniging heeft leden, die een bescheiden contributie betalen, iedere Tintenaar kan lid worden, de leden kiezen uit hun midden de leden van de dorpsraad, die aan de dorpelingen de problemen voorlegt welke voorgelegd worden aan het gemeentebestuur.
Omslachtig? Ja. Maar democratie wil ook wat.

Arbeidsmigranten ophokken in het buitengebied van Westvoorne? De gemeenteraad heeft nog geen nee gezegd

Arbeidsmigranten ophokken in het buitengebied van Westvoorne? De gemeenteraad heeft nog geen “nee” gezegd.

Dezer dagen keek de Mus weer eens naar een commissievergadering van de commissie Grondgebied. Digitaal met talking heads zodat de onderlinge communicatie miniem bleef. De Mus keek omdat er een onderwerp aan de orde kon komen dat haar zeer bezig houdt, de huisvesting van arbeidsmigranten, door de LTO al opgeschaald tot “onze internationale medewerkers”. Dat er aan de verbetering van huisvesting van die medewerkers wordt gewerkt is hoog tijd. De Tweede Kamer heeft opdracht gegeven aan de de werkgroep Roemers om tot een werkbare oplossing te komen. Eén van de uitkomsten uit het advies dat Roemers c.s. aan de Tweede Kamer mee gaf was “haal de zeggenschap over die huisvesting uit handen van de glastuinders en de aspergetelers”. Dit om de onafhankelijkheid van arbeidsmigranten van hun werkgevers te verbeteren. Ieder die in de buurt van bijvoorbeeld een kassengebied woont kent de voorbeelden van ontslagen arbeidsmigranten die door hun tijdelijke werkgever uit hun huisvesting worden gezet na ontslag en dikwijls als ontheemden in de berm van de weg zitten te wachten tot het iemand belieft om ze verder te transporteren. Kort na de indiening van het advies Roemers trad het kabinet af en de Kamer besloot het onderwerp controversiëel te verklaren in afwachting van een nieuw kabinet. Dat duurde zo lang dat het kennelijk hete hangijzer uit de politieke belangstelling is verdwenen.