Cultureel Erfgoed

Dezer dagen weer eens naar het Westvoornse Raad in Beeld gekeken. Wat zijn die vergaderingen van raad en commissies toch slaapverwekkend. Het ging wederom over de aanwijzing tot beschermd dorpsgezicht van een klein gedeelte van het Natura 2000 gebied Ontginningen Voorne’s Duin. U weet wel, die kwestie waar het college vóór was en de raad, na het horen van betrokken burgers, tegen en waar PW wethouder Van der Mey had zitten jokken en de bewoners kwaad werden. En nu heeft de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE) het toch gedaan en nu moet het college tegen heug en meug een beroepschrift schrijven. Vandaar.
In het beroepschrift blijkt de gemeente de RCE de schuld te geven van de weerspanningheid van de bewoners. Het college adviseert dan ook het RCE om die plat te lullen om zou de kou uit de lucht te halen, met als gevolg afgelopen dinsdagavond drie ophnieuw insprekende burgers.

Het raadslid Van Hoey Smith had haar advocaat gestuurd. Die predikte de ernstige gevolgen van de aanwijzing. Niet alleen het betrokken gebied zou er onder lijden maar ook het toerisme en de hele omgeving. De gemeentelijke autonomie zou worden aangetast. Nu zou de Mus het helemaal niet erg vinden als de gemeente wat korter aan de lijn gehouden zou worden in Natura 2000 gebieden. Want wat Westvoorne uitvreet in onze waardevolle natuurgebieden, daar lusten de honden geen brood van. Mus heeft geen enkele behoefte aan het verder uitbouwen van de “Rotterdamse Lustwaranda” met luxe lodges in het duin met gratis jacht op het zo overvloedig aanwezige reewild.
Mocht de advocaat nog uitspreken en nog wel veel langer dan de toegestane vijf minuten, anders verging het bewoner Van Dijk die door de voorzitter van de Commissievergadering, ene meneer Sommeling, werd ‘kaltgestellt’. De heer Van Dijk had de brutaliteit gehad om bij de Minister van Cultuur een WOB procedure te beginnen teneinde de contacten en correspondentie tussen de gemeente en de Rijksdienst boven tafel te krijgen. De gemeente was tegen openbaarmaking, de minister besloot anders. Van Dijk kreeg inzage en voelde zich opnieuw belogen door de gemeente. “Uw woorden zijn niet passend in dit huis”, onderbrak voorzitter Sommeling meneer Van Dijk , “u moet zich houden aan de zaak waar het vanavond over gaat”. En daar ging het nou juist over. Burgemeester P. de Jong kwam er in zijn uitleg nog op terug: ”Ja, er waren telefoontjes geweest en mails, maar allemaal ambtelijk, geen bestuurlijke besluitvorming” en de burgemeester vond verder dat ambtelijk overleg moest kunnen en niet in de openbaarheid mocht komen.
En nu zit Mus met een probleem. Door de ambtelijke fusie, zo toegejuicht door de gemeente, worden we al in de zeer nabije toekomst geregeerd door de ambtelijke geheimschrijvers. Stel u voor, drie gemeenten krijgen een kant en klaar ambtelijk voorstel, twee gemeenten zijn voor, één gemeente is tegen; dan moet de verliezende partij het uitgestippelde beleid toch uitvoeren. Democratisch? Nee! In meerderheid genomen ambtelijke beslissingen moeten door burgemeesters en wethouders worden doorgesluisd naar hun gemeenteraden die ja en amen mogen zeggen. Dat heet dan slagvaardig beleid.
Wat is bestuur straks nog in onze gemeente? Het ondertekenen van oorkonden in een apenpakje!

Geschiedsvervalsing in het Briels Historisch Museum?

“Wie zijn verleden niet kent, begrijpt zijn heden niet”, oreerde burgemeester P. de Jong van de gemeente Westvoorne bij de overdracht in bruikleen van oud drinkgerei aan het Historisch Museum van Brielle. De heren en één dame waren daarbij gehuld in textiel uit de Brielse 1 April verkleedkist om de overdracht van het glaswerk tot een indrukwekkend persmomentje te verheffen. Jammer dat het Sinterklaasjournaal niet werd gehaald. Want wat is besturen van een gemeente door de vroedschap heden ten dage? Een lolletje, nietwaar. “Men dronk een glas, men deed een plas en lieten de zaken zoals het was”.

Nu moet de Mus bekennen dat zij met goede redenen niet in staat is het Briels Historisch Museum te bezoeken teneinde kennis te nemen van het zaalbord bij de vitrine waarin de glazen staan opgesteld. “Helemaal op hun plaats”, zo verhaalt de verslaggever van de Brielse Courant. “Op een paar glazen staat ook de naam van een gecommitteerde ingeland”, zo meldt het blad. Welke naam wordt niet vermeld, maar de Mus heeft zo haar vermoedens.
Jammer dat in het verslag zo weinig wordt verteld over de herkomst van de glazen, anders dan dat bestuurders vroeger hielden van een stevige borrel. En dat al vanaf 1742 toen de Generale Dijkage van Voorne (zeg maar het waterschap) de Koepel Zeeburg, gelegen op een duintop langs de Brielse Maas, in gebruik nam als vergaderruimte. Daar aanschouwden de heren vanuit de hoogte hun grootste vijand, de woedende zee boven de maasvlakte waar zóveel schepen vergingen, dat de gemeente Westvoorne nu denkt aan een profijtelijk wrakkenmuseum in het Oostvoornse Meer, want men blijft koopman. Dat de aanblik van de woeste vijand noodde to stevig glas is logisch, want hoe beveilig je met zo weinig mogelijke dukaten je eigendommen. De koepel Zeeburg werd in 1942 (Tweede Wereldoorlog) door de Duitse bezetter gesloopt omdat hij de kanonnen tegen een inval van onze bevrijders in de weg stond.

Sneuvelden de antieke glazen onder de sloopkogel? Nee, ze werden geconfiskeerd door de grootste grondbezitter van Voorne die sympathiseerde met de Duitse bezetters. De oorlogsbuit werd na beëindiging van de Tweede Wereldoorlog geschonken aan de gemeente Rockanje, waar ze lange tijd de burgemeesterskamer sierden. Of er daar nog uit gedronken werd? Wie zal het zeggen. Feit is dat de glazen het huidige bestuur van de gemeente Westvoorne in de weg stonden. Als hete aardappels werden ze doorgeschoven naar de namaak Koepel Zeeburg aan de Stationsweg in Oostvoorne en nu dus naar het Historisch Museum.

Waarom werden de glazen eigenlijk niet geschonken? Dan ben je er toch definitief vanaf. Of staat er soms in de schenkingsakte dat de gemeente of haar rechtsopvolgers de glazen niet mogen vervreemden? De nazaten van de schenker hanteren hun servituten streng, als het hen zo uitkomt.

(Men leze in het archief van www. nieuwsmus.nl “Hoe de familie Van Hoey Smith verweven raakte met de historie van Voorne”).

Natuurmonumenten en asfalt

De volledige naam van “Natuurmonumenten” was vroeger: “de Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten” , opgericht ter bescherming van de natuur die al aan het begin van deze eeuw door de klauwen van grijpgrage overheden werd bedreigd. Het lijkt er op dat het huidige Natuurmonumenten er voornamelijk op uit is om geld te verzamelen. Waarvoor? “Om de natuur te behouden”, zegt de club nu. Om de managers van Natuurmonumenten aan het werk te houden” meent de Mus te kunnen concluderen.
Enige jaren geleden ontving Natuurmonumenten een godsvermogen aan Europees subsidiegeld om Voorne’s Duin te redden. Een aannemer ging aan het werk met kettingzagen en bulldozers met als resultaat het afgraven van de kostbare kruidlaag en het uitroeien van de grootste populatie in Europa van de nauwe korfslak met als blijvend gevolg dat het vermaarde Voorne’s Duin thans in een deplorabele situatie verkeert. De landelijke, provinciale en gemeentelijke overheden doen hun uiterste best om die deplorabele staat te vervolmaken. Denkt u aan de kolencentrales, de vergunningen daarvoor, de strandhuisjes, carbidschieten, trekkertrek wedstrijden voor 4-wheel aangedreven SUV’s etc. etc. Dit alles met instemming van Natuurmonumenten, die met een stapel servituten in de la toezicht moet houden op het herstel en het voortbestaan van een Natura 2000 gebied.
“Natuurmonumenten maakt zich sterk voor het toegankelijk maken van natuurgebieden voor iedereen…”, schrijft de organisatie aan de gemeente Westvoorne in een brief van 28 september 2017. Dat blijkt maar weer uit het bovenstaande.

De natuur mag niet meer bestaan om zichzelf. Nee, de natuur moet kapitaal opleveren voor het bedrijfsleven en genot voor de misbruikers te paard, te racefiets, te mountainbike en met de SUV. Lijdt de natuur daaronder? Natuurlijk!. Natuur gedijdt bij rust, natuur gedijdt in zichzelf en mensen kunnen er met respect te voet door heen gaan over de gras- en zandpaden slingerend door Voorne’s Duin. Ooit heeft Natuurmonumenten de gemeente Westvoorne toestemming gegeven voor een schelpenpad door het gemeenteduin. Vooruitlopend op de boulevard heeft de gemeente in strijd met alle regels dat schelpenpad alvast geasfalteerd. In de genoemde brief sputtert Natuurmonumenten een beetje tegen, maar zegt in juridische zin geen gronden te zien om het asfaltpad te laten verwijderen.

Vanwaar toch die coulance? De gemeente Westvoorne wil het onderhoud van het gemeenteduin overdragen aan Natuurmonumenten. Daaraan hangt een zak met geld: jaarlijks zo’n € 60.000. Zo ziet de geachte lezer maar weer: wiens brood men eet, wiens woord men spreekt.