Weduwesluier

Toen van de twee nieuwsmussen de mannetjesmus doodging bleef de vrouwtjesmus vertwijfeld achter. “Het leven gaat door”, riep iedereen. En tot mijn verbazing bleef ik inderdaad in leven. Zelfs mijn paspoort verliep. Naar het raadhuis dus voor een nieuwe. En wat je dan gebeurt?

Ruim zestig jaar geleden, om precies te zijn in augustus 1956, gingen de twee mussen naar het Haagse stadhuis om weer naar buiten te komen als het echtpaar Edzes-van Loon. In dat jaar was ook de huwelijkswetgeving gemoderniseerd. De vrouw werd handelingsbekwaam, de man bepaalde niet meer eigenmachtig de echtelijke woonplaats, ging niet meer alleen over de kinderen, maar moest dat voortaan in overleg met zijn echtgenote doen. Sterker nog, bij de huwelijkssluiting hoefde de vrouw niet meer te beloven dat zij haar man altijd zou gehoorzamen, ze mocht zelfs eigenstandig een nieuwe pannenset kopen. Deze nieuwe formuleringen viel vele aanstaande echtgenoten te zwaar. Je kon in een overgangsperiode ook nog kiezen voor het oude huwelijksformulier, dus inclusief gehoorzaamheid. (Dit gebeurde nog maar zestig jaar geleden in ons zo zogenaamd vooruitstrevende landje.)
De vrouwtjesmus besloot, hoe lief zij de mannetjesmus ook had, dat gehoorzaamheid in een gelijkwaardige verhouding toch wat te ver ging. Het nieuwe huwelijksformulier dus. Maar één ding bleef toch gelijk. Juffrouw Van Loon werd geen mevrouw Van Loon maar mevrouw Edzes-van Loon. En zo kenden velen haar ook. Toen de roep om het behoud van de meisjesnaam in het huwelijk in de zeventiger jaren van de vorige eeuw steeds sterker werd kwam er een kleine wijziging, het werd Van Loon e.v. (echtgenote van) Edzes. In mijn studietijd door mijn mede-studenten vertaald in Van Loon, eigendom van Edzes.

En wees nou een eerlijk, is er in deze tijd van de boerkini-onlusten zoveel veranderd aan de positie van de Nederlandse gehuwde vrouw? Jarenlang moest de echtgenoot de inkomsten van zijn vrouw opgeven op zijn aangiftebiljet. Als een vorm van schijnemancipatie kreeg de vrouw later een eigen, op roze WC-papier gedrukt, aangiftebiljet waarvan de einduitkomst toch weer opgeteld werd bij dat van haar man. Sterker nog, vrouwen die in die tijd hun echtgenoot verloren, werden van dit “gelijkheidsstreven” van de overheid de dupe. De weduwe- en wezenuitkering werd gehalveerd, omdat de weduwnaar ook aanspraak moest kunnen maken op een uitkering bij het verlies van zijn vrouw. En dat in een tijd dat voornamelijk de man het inkomen verdien de en daarmee vrouw en kinderen onderhield.

Goed, terugkomend op dat nieuwe paspoort van de vrouwtjesmus. Daar staat nu op Van Loon, w.v. Edzes. Waarmee de vrouwtjesmus namens de overheid de weduwesluier kreeg uitgereikt. Ik denk dat ik maar een boerkini ga kopen.

Heetwatervoorziening voor glastuinbouw Vierpolders functioneert niet. Retourleiding voor het afgekoelde water op grote diepte verstopt. De milieuautoriteiten knijpen een oogje dicht.

De heetwatervoorziening voor de glastuinbouw in Vierpolders is in werking in strijd met de afgegeven milieuvergunningen. Al van meet af aan heeft de installatie maar voor de helft gewerkt. De retourleiding voor het afgekoelde water is verstopt. Al maanden is men bezig om de prop die in de retourleiding is ontstaan weg te werken. Het afgekoelde water kan niet in de diepe ondergrond worden teruggepompt. Dit betekent dat het kringloopsysteem niet werkt zodat er, als deze situatie nog lang aanhoudt, verzakkingen in de diepere ondergrond kunnen ontstaan wat op den duur weer kan leiden tot Groningse toestanden: aardbevingen.

Aanvankelijk werd het retourwater opgevangen in waterbassins. Een verslaggever van NRC-Handelsblad, dat maanden geleden een juichend artikel publiceerde, informeerde tijdens de rondgang over het industrieterrein aan de Rijksstraatweg te Vierpolders, waarom dat smerige water werd bewaard. Glastuinder Grootscholten – een belangrijke drijfveer achter het heetwaterproject – wandelde er luchtig overheen zonder de werkelijke oorzaak, de verstopte retourleiding, te noemen. Hij had het over een aanloopprobleempje dat met de hulp van Rijkswaterstaat zou worden opgelost: de inhoud van de bassins zou ergens met vergunning worden geloosd. Prima geregeld allemaal dus. Maar niet heus. Het probleempje werd een probleem dat tot op de dag van vandaag voortduurt. In plaats van de hele installatie stil te leggen gaat men door met de heetwatervoorziening voor de tuinbouw. Om te voorkomen dat de bassins overlopen pendelt een plaatselijke loonwerker met een tankwagen heen en weer tussen de vuilwaterbassins en de Rotterdamse Maasvlakte om inderdaad met vergunning het smerige, bremzoute water te lozen in een havenbekken. Op het terrein aan de Rijksstraatweg in Vierpolders staat permanent een meetwagen van een waterschap.

Zicht op een oplossing dient zich nog niet aan. Men begint al te denken aan het boren van een nieuwe retourleiding.
Het is onbegrijpelijk dat de disfunctionerende installatie in werking mag blijven. De milieuregels worden immers constant overtreden. Met name de afvoer van retourwater in de nachtelijke uren geeft geluidsoverlast. Over een eventuele bodemdaling in de toekomst heeft men het maar liever niet. Of het Staatstoezicht op de Mijnen inmiddels van de problemen op hoogte is vermeld de historie niet. Afwachten dus maar?

Dom beleid van Partij Westvoorne

Nieuwe Oogst, het clubblad van de LTO, kopte vorige week op de voorpagina: “Groei melkveesector is er uit”. Het loslaten door de Europese Unie van het melkquotum, zozeer gewenst door melkveehoudend Nederland, heeft in de melkveehouderij veel verliezers opgeleverd. De melkprijs kelderde, meer boeren stoppen, minder boeren breiden uit en er wordt zelfs een vergoeding gegeven van 14 eurocent per kilo melk voor het beperken van de productie. Wat heeft dit te maken met het beleid van de Partij Westvoorne , zult u vragen. Wel de heer B. van der Meij, wethouder van de PW doet zijn stinkende best om in de Annapolder, binnen de 2 km zone rond Natura 2000 gebied Voorne´s Duin, een melkveehouderij te laten uitbreiden van 120 naar 480 melkkoeien. De fractievoorzitter van de PW heeft het al vaak onderstreept ´´wij voeren alleen maar oud beleid uit´´. En zo is het en dat is behoorlijk dom.

Kijk wat doe je als wethouder van een partij die natuur en landschap hoog in het vaandel zegt te hebben. Dan praat je eens met de betrokken melkveehouder. Je zegt je bent nu al jaren bezig met het plan maar je hebt de pech om te dicht bij een Natura 2000 gebied te wonen, een gebied dat zwaar getroffen wordt door de stikstofdepositie van het bedrijfsleven. Dat gebied kan de stikstof die jouw bedrijf gaat uitstoten er niet meer bij hebben. Het is waar, de gemeente heeft jarenlang geprobeerd je ter wille te zijn maar is teruggefloten door de Raad van State. Ook je nieuwe bouwaanvraag stuit weer op maatschappelijk verzet dat hout snijdt, want er is weer een nieuwe regeling bijgekomen voor de fosfaatuitstoot van je koeien en daar kun je niet aan voldoen. Je hebt nu vergunning voor het houden van 200 melkkoeien. Je zal de eerste boer niet zijn die daaruit een inkomen kan genereren. Doe het er mee of ga verhuizen naar een minder gevoelige locatie.

Dezelfde domme opstelling van de PW heeft er toe geleid dat een melkveehouder zonder vee in het zogenaamde natuurgebied Strypse Wetering ruim 660.000 euro´s kreeg voor het beëindigen van een niet bestaande melkveehouderij. Van der Meij roemt het natuurbeheer van de betrokken melkveehouder. Bewoners van de Lodderlandsedijk zien hem bij het invallen van de schemering dikwijls bezig om, gewapend met de rugspuit, de hem niet welgevallige natuur te bestrijden. Hoe het zo ooit moet komen tot het bloemrijke grasland, de ooit uit het verre Den Haag voorgeschreven vegetatie, wil de Mus maar niet duidelijk worden.

De PW roemt de door haar in het leven geroepen burgerparticipatie. Burgers mogen zeggen hoe ze het willen hebben. Dat klinkt mooier dan het is. Wat je ziet is dat de liefhebberijtjes van sommigen, waarvan de meeste burgers van Westvoorne geen weet hebben, ineens verheven worden tot algemeen belang. Zie de mislukte Koepel Zeeburg, zie het multiculte Oude Raadhuis, waar de gemeente kosten nog moeite spaart om het tot een succes te maken, zie de oprichting van een ´zogenaamde gymnastiekzaal´ voor de 276 meestens bejaarde inwoners van Tinte, zie het hondestrontpad naar natuurgebied Meertje de Waal, zie het namaak landhuis in de Drenkeling. Straks komen daar nog de ruiter/ en menpaden bij rond het Oostvoornse Meer, het Brede Water en de Pan, alle gelegen in het Natura 2000 gebied. Ach, een zandhagedisje meer of minder, wie maalt daarom als je door het duingebied kunt galopperen.

De PW wethouder Van der Mey liet in het Algemeen Dagblad weten slechts bezig te zijn met de gemeente Westvoorne een stapje vooruit te helpen. Het gaat inderdaad de laatste tijd snel met het bederf van natuur en landschap. Uitvoering van oud beleid, wat wil je.