Haringvlietdam

Open monumentendag ook voor de kraan van Nederland: de Haringvlietsluizen. De Mus heeft vanaf het einde van de vijftiger jaren heipaal voor heipaal de zeebodem in horen gaan. In de stilte van toen droeg het geluid ver. Mus woonde in die tijd clandestien in een zomerhuisje in het duingebied van Rockanje. Toen Voorne’s Duin nog geen Natura 2000 gebied was maar wel veel mooier.
In die tijd was de aanleg van de Haringvlietdam met de sluizen een attractie van de eerste orde. De Oosterscheldedam kwam veel later en om eerlijk te zijn vindt Mus de Haringvlietdam – minder bevochten – veel mooier.
Tijdens de aanleg werd er in een houten gebouwtje aan de haven van Hellevoetsluis voorlichting gegeven over de vordering van de werkzaamheden. Omdat het sluiten van het eerste echte zeegat in Nederland een unicum was trok het veel bezoekers ook uit het buitenland. Zelfs de Russen kwamen de kunst afkijken. Zo ook de familie Mus die hun bezoekers naar Hellevoetsluis loodsten.

Het geviel dat in die tijd dat wij net verhuisd waren en pappa Mus, die prachtig kon schrijven maar verder wel twee linkerhanden had, uit kosten overwegingen zelf de gordijnrails ophing. Dat gepaard met stevige “gvd’s” als er weer iets naar beneden viel. Mijn oudste dochter van drie hoorde het aan.
Uiteraard ging ook aan haar de aanleg van de Haringvlietdam niet voorbij. Met grote ogen keek ze naar de film waarop een reusachtige grijper basaltblokken in zee stortte met veel geweld van hoog opspattend water. Indachtig haar vader klonk ineens haar heldere stemmetje: “gvd”. Even viel er een stilte. Toen klonk ineens achter ons gefluister. De aanwezige Russen werden geïnformeerd over het incident. Een bulderend gelach steeg op. Voor Mus zijn het onvergetelijke momenten geworden. Onverbrekelijk verbonden met het Haringvliet.

Tranen bij een afscheid als wethouder

Het is me wat, tranen bij het ontslag van een wethouder in Westvoorne. Wat kan er voor dramatisch zijn gebeurd? Volgens de overgrote meerderheid van de gemeenteraad en de burgemeester moet het een storm in een glas water zijn geweest, Iedereen hield van haar, behalve haar eigen VVD-fractie. Er waren fricties geweest over sommige dossiers, zei de VVD. En dat zou best kunnen, want mevrouw Roza voerde voornamelijk het beleid uit zoals dat in de vorige raadsperiode door de Partij Westvoorne was uitgezet. En een politieke partij die zichzelf respecteert wil ook wel wat van de eigen ideeën gerealiseerd zien en dat ontbrak er aan. Vandaar. De Mus is meer dan benieuwd met welke nieuwe wethouder de VVD nu zal komen. Een oudgediende? Het lijkt Mus meer dan nodig dan dat het college bed eens flink wordt opgeschud. Datzelfde geldt trouwens voor de raad. Een van de raadsleden merkte in de afscheidsraadsvergadering op dat de pers eindelijk weer belangstelling kreeg van de pers omdat de raad in de nieuwe raadsperiode het nagenoeg altijd met elkaar eens was, of zoiets. Het was ook inderdaad de dood in de pot.

Als een wethouder zo geliefd is bij de overgrote meerderheid van de raad dan kan ze gewoon blijven zitten. Nergens in de gemeentewet is te vinden dat een wethouder moet opstappen als ze steun van de eigen partij kwijt is. Emma van Blom – naar de mening van Mus de enige machiavelliaanse politica in de raad en de enige die er toe doet = probeerde nog de zaak op scherp te zetten. Zo wilde ze van de VVD weten op welke dossiers hun wethouder had gefaald. De VVD voelde zich niet aangesproken. De rest van de raad deed er, behoudens wat complimentjes over de volmaaktheid van de scheidende wethouder, het zwijgen toe.
In dezelfde raadsvergadering werd ook een nieuw raadslid benoemd. Eric Mulder, voormalig wethouder van D66 keert terug. Zal hij wat reuring brengen? En is het een opstapje naar de vervanging van D66 wethouder Liesbeth van de Pol? De Mus zou het geen slecht idee vinden. Alleen moet Mulder wel beloven dat hij zich als wethouder nooit meer zal laten omkopen door het Havenbedrijf Rotterdam. Wat heeft die acht ton, die in beheer bleef bij het Havenbedrijf zelve, de gemeente Westvoorne eigenlijk meer opgeleverd dan een waterspeeltuin met blauwalg aan het Oostvoornse Meer?

oranje bak

Het is gelukt. De Mus heeft na ettelijke telefoontjes een hbtb, nee een pbob, nee pmd bak bemachtigd. En dat terwijl bij iedere Westvoornaar de nieuwe vuilnisbakken als vanzelf de schuurtjes werden binnen gepropt. Maar bij Mus kwam eind april de oranje niet aan, eind mei niet, juni niet, july niet. Begin augustus een gemeentelijk schrijven: 29 augustus zou de dag worden. En inderdaad zag Mus in de officiële dorpskern van Tinte enige reuring. Ha, eindelijk zou ook Mus een eigen complete afvalscheidingsinstallatie bekomen. Helaas. Maar even gebeld met de servicebalie ten gemeentehuize. “Nog maar even afwachten, de dag was nog niet om”. Maandag maar weer eens gebeld. De gemeente zou contact opnemen met de leverancier en Mus moest maar niet schrikken want het was een buitenlander die vanuit het buitenland zou telefoneren. En inderdaad, een Vlaamse dame sprak mij later op de dag van verre toe: “De oranje bak was niet geleverd omdat de Mus onvindbaar was. Maar geen nood, de Vlaamse dame had mij gegoogled en de Mus bleek echt te bestaan. Zo ziet de lezer maar, we hebben een nieuwe god die vanaf een wolk op ons neer kijkt en zijn naam begint ook met een “G”. En hij zorgt er voor dat recht gedaan wordt aan mijn bestaan, eindelijk een zwarte bak met een oranje deksel. Nu nog de vulling bij elkaar sparen.