Impertinente enquête over uw gezondheid. Anoniem? Hoezo!

De overheid dringt hoe langer hoe verder door in het privédomein van de burger, ze leest mee met uw e-mails, ze kraakt uw app’s, ze wil uw hart of uw lever en of dat nog niet genoeg is stuurt ze als GGD Rotterdam Rijnmond vragenlijsten rond met impertinente vragen. Bent u als inwoner van Westvoorne ook in de prijzen gevallen? En heeft u een half uur de tijd genomen om de lijst in te vullen. Bent u geschrokken van uw drankgebruik toen u naar waarheid moesten invullen over hoeveel en wanneer? Of dat u lijdt aan een burn-out, een angststoornis of andere vervelende ziekten. Of dat u geslagen wordt, of ongewild sexueel betast? You name it en ze vragen het. Dat alles, zo staat er in de begeleidende brief, om de overheid in staat te stellen om beter voor u te zorgen. Komt er een verbod om alcohol aan boven de zeventigers te verkopen?

Aan jongeren onder 18 wordt niets gevraagd. De vragenlijst overziend lijkt de enquête vooral gericht op de oudjes onder ons. Kunt u nog 400 meter lopen, al dan niet met stok. Dat in verband natuurlijk met de vraag over de glasbak. Of je over een afstand van 10 meter een volle boodschappentas kunt dragen. Of je 400 meter aan een stuk kunt lopen, desnoods met stok. Of je op een afstand van 4 meter het gezicht van iemand kunt herkennen, desnoods met bril.
Als u dat laatste in verband brengt met nieuwe directieven uit Den Haag: “Het rijksbrede programma circulaire economie” van staatssecretaris Dijkstra, dan zult u begrijpen dat wij oudjes daaraan niet kunnen deelnemen. Hoe moeten zij met hun slechte ogen al die verschillende soorten plastic onderscheiden en met hun versleten heupen en knieën de potten en flessen naar de glasbak dragen over een afstand van 400 meter zonder stil te staan, desnoods met stok? Moeten wij straks alles bij de “diftar” gooien, die zij ook weer zelf moeten wegbrengen en voor straf ook nog moeten betalen? Diftar? Wat is dat nou weer? Dat staat voor differentiatie tarieven, eh, zeg maar restafval dat niet verwerkt kan worden en dat niet gratis wordt opgehaald bij de burgers. Als oudje kun je dus de Sjaak worden. Het vuil stapelt zich op in je huis of tuin, op je balconnetje. Je wordt een gevaar voor de buurt, de overheid moet ingrijpen en plaatst je in een verzorgingshuis dat niet meer bestaat, want we leven toch in een tijd dat ouderen zo lang mogelijk in hun eigen huis moeten blijven wonen. Ben toch benieuwd hoe de overheid dat met behulp van de GGD gaat oplossen.

Er is één vraag die Nieuwsmus heeft gemist “hoe vaak je het nog doet”. Al die oudjes straks die verkommerd, eenzaam achterblijven, vooral de vrouwen. Mus moest meteen aan de onvergetelijke Koot en Bie denken: “Pretty Boy” voor al uw dameswensen. In zo’n organisatie kan de overheid toch ook voorzien. Je vraagt vrijwilligers, die leidt je op en die zet je in. Straks komen die lui in het kader van hartzeer, o nee Hartveilig, toch ook aanstormen om je te redden. Zal je weer wakker worden, zit de boze buurman met een strijkijzer op je blote borst. Om een hartstilstand van te krijgen.

O, u kunt de enquête ook via de e-mail insturen, krijgt u per ommegaande een gratis gezondheidsadvies. En als u vraag T1bevestigend beantwoordt komt de GGD u persoonlijk nog eens bevragen.
Over anonimiteit gesproken. Op de voorzijde van het enquêteboekwerk staan een streepjescode en een nummer. Niet te herleiden naar uw persoon? Ha, ha.

Heetwatervooziening in Vierpolders ligt nog steeds plat en moet worden aangepast

Het ministerie van Economische Zaken gaat de omgevingsvergunning van de heetwatervoorziening in Vierpolders aanpassen. Milieuneutraal noemt de minister dat. Er komt onder andere een balanstank, een waterbuffer silo en een fakkel. De waterbuffer silo ligt er al van meet af aan zonder vergunning en de inhoud wordt als hij vol is leeggepomt en met een tankauto afgevoerd naar het oppervlaktewater. Die activiteit was in de oude omgevingsvergunning niet voorzien en de overlast ervan ook niet. Datzelfde geldt voor de fakkelinstallatie die nu aan de Rijksstraatweg in Vierpolders wordt opgericht. Deskundigen zeggen dat affakkelen kan zonder geluid- en lichthinder. Maar omdat de heetwatervoorziening geen cent teveel mag kosten zal de wijde omgeving straks wel weer kunnen genieten van een dot lawaai en in de nachtelijke uren een flakkerende vlam boven het wijde polderland. We hebben op Voorne nu eenmaal moderne glastuinbouw en dat zullen we weten ook.

Enige jaren geleden maakte de Vereniging Verontruste Burgers van Voorne bezwaar bij de Raad van State tegen de wijziging van het bestemmingsplan Landelijk Gebied Brielle. De club vond dat de voorziening voor de glastuinbouw in het glastuinbouwgebied moest komen. Daar was en is nog ruimte zal. Maar hunne heren tuinders wilden goedkopere grond en kocht een stuk grond aan met de bestemming natuur en agrarisch medegebruik. De VVBV verloor in de procedure want zo betoogde de gemeente Brielle: Als de heetwaterinstallatie klaar is zul je er geen barst meer van zien en het terrein zou natuurvriendelijk worden ingericht. Moet u eens gaan kijken op de Rijksstraatweg of de Moersatenseweg in Vierpolders. Dan ziet men een smerig industrieterrein en vraagt men zich af of dat de kwaliteit van de tomaten, paprika’s en komkommers wel ten goede komt. En of de rozen geen bruine vlekjes krijgen, want o het klimaat in de kas, daar komt het zo op aan.
De tuinders deden het allemaal voor onze kinderen, zo lieten zij de Voornse bevolking weten. De direct omwonenden weten intussen beter. Nieuwsmus ontvangt signalen van mensen in de polder dat zij, sinds de heetwaterinstallatie in werking is, constant een bromtoon in hun huis horen. Hoe dat kan weet nog niemand.
Nieuwsmus kan niet anders doen dan mensen te adviseren de milieuautoriteiten op de hoogte te brengen. Ze moeten dus bij minister Kamp zijn. De ervaringen in Groningen leren echter dat minister “niet thuis”geeft. Ook bij de windmolens op Voorne-Putten grijpt de overheid niet in als het fout gaat.
Het milieu, waarin mens, plant en dier moeten overleven, prevaleert boven het individu. En de economie prevaleert weer boven het milieu. Zo is het ongeveer.

Weduwesluier

Toen van de twee nieuwsmussen de mannetjesmus doodging bleef de vrouwtjesmus vertwijfeld achter. “Het leven gaat door”, riep iedereen. En tot mijn verbazing bleef ik inderdaad in leven. Zelfs mijn paspoort verliep. Naar het raadhuis dus voor een nieuwe. En wat je dan gebeurt?

Ruim zestig jaar geleden, om precies te zijn in augustus 1956, gingen de twee mussen naar het Haagse stadhuis om weer naar buiten te komen als het echtpaar Edzes-van Loon. In dat jaar was ook de huwelijkswetgeving gemoderniseerd. De vrouw werd handelingsbekwaam, de man bepaalde niet meer eigenmachtig de echtelijke woonplaats, ging niet meer alleen over de kinderen, maar moest dat voortaan in overleg met zijn echtgenote doen. Sterker nog, bij de huwelijkssluiting hoefde de vrouw niet meer te beloven dat zij haar man altijd zou gehoorzamen, ze mocht zelfs eigenstandig een nieuwe pannenset kopen. Deze nieuwe formuleringen viel vele aanstaande echtgenoten te zwaar. Je kon in een overgangsperiode ook nog kiezen voor het oude huwelijksformulier, dus inclusief gehoorzaamheid. (Dit gebeurde nog maar zestig jaar geleden in ons zo zogenaamd vooruitstrevende landje.)
De vrouwtjesmus besloot, hoe lief zij de mannetjesmus ook had, dat gehoorzaamheid in een gelijkwaardige verhouding toch wat te ver ging. Het nieuwe huwelijksformulier dus. Maar één ding bleef toch gelijk. Juffrouw Van Loon werd geen mevrouw Van Loon maar mevrouw Edzes-van Loon. En zo kenden velen haar ook. Toen de roep om het behoud van de meisjesnaam in het huwelijk in de zeventiger jaren van de vorige eeuw steeds sterker werd kwam er een kleine wijziging, het werd Van Loon e.v. (echtgenote van) Edzes. In mijn studietijd door mijn mede-studenten vertaald in Van Loon, eigendom van Edzes.

En wees nou een eerlijk, is er in deze tijd van de boerkini-onlusten zoveel veranderd aan de positie van de Nederlandse gehuwde vrouw? Jarenlang moest de echtgenoot de inkomsten van zijn vrouw opgeven op zijn aangiftebiljet. Als een vorm van schijnemancipatie kreeg de vrouw later een eigen, op roze WC-papier gedrukt, aangiftebiljet waarvan de einduitkomst toch weer opgeteld werd bij dat van haar man. Sterker nog, vrouwen die in die tijd hun echtgenoot verloren, werden van dit “gelijkheidsstreven” van de overheid de dupe. De weduwe- en wezenuitkering werd gehalveerd, omdat de weduwnaar ook aanspraak moest kunnen maken op een uitkering bij het verlies van zijn vrouw. En dat in een tijd dat voornamelijk de man het inkomen verdien de en daarmee vrouw en kinderen onderhield.

Goed, terugkomend op dat nieuwe paspoort van de vrouwtjesmus. Daar staat nu op Van Loon, w.v. Edzes. Waarmee de vrouwtjesmus namens de overheid de weduwesluier kreeg uitgereikt. Ik denk dat ik maar een boerkini ga kopen.