De weg tussen Tinte en de Rechtbank

De route van Tinte naar de recht bank in Rotterdam, kan de Mus inmiddels dromen. Dat klinkt onheilspellender dan het is. De Mus wordt niet opgesloten in het cachot, maar bezoekt meer dan haar lief is de burelen van de bestuursrechter om de dwaze plannen van de gemeente Westvoorne te laten beoordelen. Want laten we eerlijk zijn: aan de gemeenteraad kun je dat niet overlaten.
Net als de heer Sjoukes van Gemeentebelangen ben ik dol op beeldbepalende gebouwen. In een beeldbepalend gebouw hak je geen gat voor een winkelpui voor een beoogde buurtwinkel in de zijmuur van de voormalige christelijke school aan de Strypsedijk in Tinte. Vandaar die gang naar de rechter en daar hoor je nog eens wat.

De Mus vindt de buurtwinkel een doodgeboren kindje met een lam handje. Maar de ambtelijke vertegenwoordigers van de gemeente legden de rechter uit dat het de bedoeling was dat “de bezoekers van het nieuwe verenigingsgebouw bij het naar huis gaan tenminste een zak aardappels kopen” teneinde, zo begreep ik en de rechter waarschijnlijk ook, om de exploitatie van het kostbare geheel van meer dan een half miljoen euro’s rond te krijgen. Een soort gedwongen winkelnering dus. De secretaris van het stichtingsbestuur Tintestein levert de groente en aardappels, de voorzitter de appels en ander fruit. Welke andere streek- en huisvlijt producten nog worden aangeboden is nog niet helemaal duidelijk. Rekent u er maar op dat de economie in Tinte een upswing zal maken.

Heel Tinte weet, en de raad weet het ook, dat Tinte, een gemeenschap van voornamelijk bejaarden, ook nog een gymnastieklokaal krijgt. Initiatiefnemer Jaap Roskam zei het laatstelijk in een gemeentelijke commissievergadering over dit onderwerp nog zo “we hebben in Tinte ook last van al die oudjes. De enige beweging van mijn ouders is het met een lepeltje roeren in de koffie”. Kijk, dat is dus de wijze waarop in Tinte de boven ons gestelden over ons denken. Het stichtingsbestuur weet wat goed voor ons is. Veel aardappels kopen en om het zetmeel er weer af te krijgen, allemaal naar de bejaardengymnastiek. Nou, de bejaarden van Tinte zien Japie Roskam aankomen.
De resterende inwoners van Tinte mogen straks onder de bezielende leiding van de bekende feestneus Kees Rehorst meedoen met zijn musical die de onuitsprekelijke dank moet vertolken voor het godsgeschenk van het gemeentebestuur.

Weet wat u ook zo opviel tijdens de zitting van de rechtbank: de vertegenwoordigers van de gemeente zitten glashard te liegen. In Tinte weet toch iedereen dat er een verliesleidend multifunctioneel centrum uit de klei wordt gestampt? Dat mocht de rechter eigenlijk niet horen, daarom zongen de vertegenwoordigers van het gemeentebestuur in koor toekomstmuziek: “Misschien komt die sportzaal er wel nooit”. En dat extra krediet van € 264.000? “Daar was geen sprake van”.

Het multifunctioneel centrum in Tinte wordt gebouwd op een fundament van leugens. Weten de raadsleden dat de nieuwe inrichting van de oude school behoorlijk brandonveilig is? Dat volgens de bouwtekening de vluchtwegen bij brand niet deugen. Dat bij de rechter werd gezegd dat de brandweer toch akkoord was? Wat zal de Veiligheidsregio Rijnmond daar van zeggen? O ja, daar is het oud-CDA-raadslid Littooij de baas. En we zullen er het altijd kritische CDA-raadslid Vriend nu niet over horen. Ook gij Brutus.

Feestgedruis in Rockanje sur Mer. Zet uw feestneus op en neemt allen een mirliton mee

Het was in die dagen dat Ahmed Aboutaleb pas burgemeester van Rotterdam was en dat tijdens een strandfeest in Hoek van Holland de politie een jonge feestvierder dood schoot nadat door drank en oorverdovende muzak de zaak volstrekt uit de hand was gelopen. Er bleken onvoldoende veiligheidsmaatregelen te zijn genomen. Dit werd Aboutaleb als verantwoordelijk portefeuillehouder door de gemeenteraad van Rotterdam zwaar aangerekend. Hij heeft moeten vechten voor zijn positie. Aboutaleb had zich wel degelijk laten adviseren over de feestelijkheden en zijn adviseur openbare veiligheid, het toenmalige CDA-raadslid A. Littooij in de raad van Westvoorne, had hem gezegd dat het allemaal prima kon.

Littooij, met in het achterhoofd ongetwijfeld de bruiloft van Kanaän, was zelf niet vies van luidruchtige feestjes. Hij was o.a. een vurig pleitbezorger van een boulevard door het gemeentelijk duingebied van het 1ste Slag naar het 2de Slag.
Het feestje in Hoek van Holland is Littooij lelijk opgebroken. Aboutaleb kon hem niet meer zien en hij werd weggepromoveerd naar de Veiligheidsregio Rijnmond (VVR) als corporate executive officer. Met Hoek van Holland in het achterhoofd moet hij hebben gedacht dat hij zijn verdere carrière-perspectieven niet langer in de waagschaal wilde leggen voor strandfeestjes.
Namens de VRR eist hij dan ook voldoende veiligheidsmaatregelen zodat de ordehandhavers bij calamiteiten voldoende aan- en afvoerwegen hebben om zich veilig uit de voeten te kunnen maken. Want dat was de makke in Hoek van Holland, de politie werd het duin gedreven door bezopen feestgangers met kapot geslagen flessen in de handen en voelde zich terecht bedreigd.

Onder druk van de VRR moet onze feestneus-burgemeester P. de Jong wel met maatregelen komen om de arme strandtenthouders in Rockanje het brood niet uit de mond te stoten. Er moeten brede doorgangen naar het strand komen, de strandpleinen worden keerlussen zodat onze prinsemarij zich snel kan terugtrekken als het dronken feestvolk uit de strandtenten oprukt.
In het voorstel “verbreding strandopgangen” gewaagt de burgemeester ook van calamiteiten in verband met alcohol. Hij kent het gevaar dus. Maar ach, die arme strandtentexploitanten die alleen in leven kunnen blijven als ze het jaarrond rotzooi mogen trappen in een Natura 2000 gebied. Dus mag de raad een krediet van € 72.000 voteren om de exploitanten voor armoede te behoeden.

De Mus heeft een veel beter idee. Strandtenten ‘s winters weer dicht. Geen dolle commerciële feesten meer op het strand, schaf meteen 4wheeldrive wedstrijden ook maar af en doe als verantwoordelijk gemeente wat je doen moet: zorg eens een beetje voor Voorne’s Duin in plaats van het uit te buiten.
Waar blijft Natuurmonumenten eigenlijk, die hebben de servituten om het tegen te houden.

Enfin, de behandeling van dit drama aanstaande dinsdag 7 maart in dit theater, gemeentehuis Rockanje, aanvang 8 uur.
Zet uw feestneus op en neemt allen een mirliton mee.

Paradijs

Het paradijs van mijn jonge jaren wordt verkocht. De grote uitverkoop van de gemeente Westvoorne raakt nu ook Duinrand 18. Het gaat van de hand voor € 296.000. Eigenlijk bestond het paradijs al niet meer toen aan het einde van de jaren ’80 van de vorige eeuw de oude boerenbehuizing met houten zomerhuisjes werd vervangen door een bungalow. Sindsdien heb ik de plek niet meer bezocht en geprobeerd de droom te behouden.

Als jonge moeder woonde ik met twee kindertjes in een zomerhuisje. Niet dat het in de winter mocht, maar ook toen al stelde het handhavingsbeleid van de toenmalige gemeente Rockanje niets voor. Want als er in de winter gecontroleerd zou worden op nachtelijke slaappartijen kwam er een mannetje tegen een kleine vergoeding waarschuwen en verkaste ik met mijn meisjes in de nachtelijke uren naar bedden in het woonhuis. Om, zodra de kust weer veilig was, terug te verhuizen naar het zomerhuisje met het potkacheltje en zijn roodgloeiende buikje. De kindertjes speelden in het zand, ik schreef, of redde mijn kat uit de strikken van de jachtopziener. Ik beken: het dier vrat zeldzame vogeltjes en vooral kleine konijntjes. Mea culpa, mea maxima culpa. En bijna dagelijks trok ik de kinderwagen over de paden door het toen nog mulle zand van Voorne’s Duin. Brede water, bij de Zwarte Hoogte door het buitenduin naar het strand. De bunkers uit de Tweede Wereldoorlog lagen nog aan de voet het duin, nu in zee verdwenen. Na berichten in de Nieuwe Brielsche Courant over een enge man in het duin nam ik onder het matrasje van de kinderwagen het broodmes mee. De enge man heb ik nooit ontmoet. ’s Nachts luisterde ik naar het heien van de palen voor de Haringvlietkering.
Omdat ik al een beetje op de duinheks begon te lijken op vrijdagmiddag naar de kapper in Rockanje. Vrijdagsavonds kwam pappa thuis als hij in het weekend niet hoefde te werken en dan wil je er toch een beetje uitzien.

Ik raakte thuis in Rockanje en wel zo hecht dat ik bij afwezigheid van mijn gastheer en gastvrouw de kippen voerde, de eieren raapte en de geiten molk. Een was een kreng die altijd probeerde het emmertje melk om te trappen als zij uitgemolken was. De kinderen blij als moeders niet tierend uit het geitenhok kwam. “Voorbij, o en voor goed voorbij”, naar de dichter Bloem. U weet wel die van de strofen : “Altijd november, altijd regen / Altijd dit lege hart, altijd”.

Het sprookje is uit. Het paradijs is een definitieve woonlocatie geworden. De erfpacht kon worden afgekocht, omdat, zo staat in het collegebesluit, de gemeente toch niets met de grond kan. En met de bodem van de gemeentelijke schatkist in zicht: dan maar te gelden gemaakt. Dat dit zo maar kan begrijpt de Mus niet. Ooit heeft de gemeente de grond geschonken gekregen van de socialistische familie Lycklema à Nyenholt op voorwaarde dat de grond altijd publiek eigendom zou blijven en alleen maar in erfpacht mocht worden uitgegeven. Ach, het historisch besef van het gemeentebestuur mag heden ten dage rudimentair genoemd worden. Vandaar natuurlijk dat in Westvoorne het carbidschieten tot gemeentelijk erfgoed wordt verheven.